ანუ ნახევრად პათეტიკური გადახვევა
მეტროთი მგზავრობა საინტერესო, შეიძლება ითქვას ფილოსოფიური პროცესია, განსაკუთრებით ყელში ამოსული რუტინისას, როცა ერთსა და იმავე დროს, ერთი და იმავე მიმართულებით გადაადგილდები, და უცნობი, გაყინული სახეების, უცნაურად მოკუმული ტუჩებისა და მშობლების მხრებზე, თოჯინებივით მისვენებული ბავშვების გარემოცვაში, შენც საყოველთაო სერიოზულობის თუ დაღვრემილობის თანამონაწილე ხდები.
ადამიანები ერთმანეთისგან მარტოობის განცდით განსხვავდებიან მეთქი, ვფიქრობდი და ვცდილობდი ზედმეტი ცნობიმოყვარეობა არ გამომეჩინა, გუმანით ვგრძნობდი, შემდეგ გაჩერებაზე ჩავიდოდა, მანამდე კი უფლება მქონდა უტიფრად მეთვალიერებინა, როგორც ევროპელს ახლადაღმოჩენილი ჰომო ერექტუსის თავის ქალისათვის. ისიც მიყურებდა, თავისი ჩაცვენილი, პატარა თვალებიდან ეჭვაღძრული, ალბათ, არ მოეწონა ჩემი დაჟინებული მზერა, და თავის ბეჭედს ბებერი ხელი გადააფარა.
ბებიაჩემის შავი კარადა გამახსენდა.
იქნებ საყვარელი ადამიანებივით, შემოჩვეული ნივთებიც გვივსებენ სიცარიელეს და გვინახავენ თავიანთ უსულო სხეულებში.
ბებიაჩემისთვისაც მისი ძველი, ანტიკვარული კარადა გაცილებით მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ საგნების შესანახი ადგილი. ყველაფერს მის პატარა, შავ უჯრებში ინახავდა; ახალგაზრდობაში ნაქონ, ჩრჩილებისაგან შეჭმულ ფერად–ფერად სარაფნებს, ბავშვის ტანსაცმელებსა თუ ფაჩუჩებს, გამოსასვლელ კაბებს,სათვალის შესანახ ბუდეს, ვადაგასულ წამლებს, გაზეთებს, ტელეფონის ნომრებსა თუ მისამართებს, რომლებიც აღარ არსებობდნენ თავიანთი მფლობელებიანად, ქვითრებსა და სხვადასხვა რეცეპტებს, ძველ ფოტოებსა და ხელით ნაქარგ ცხვირსახოცებში გახვეულ სასიყვარულო ბარათებს… თან სულ იქექებოდა, წუწუნებდა, რაღაც მნიშვნელოვანი დავკარგეო, გადმოალაგებდა დღეში სამჯერ მაინც, გადააწყობდა ერთმანეთზე სათუთად და მერე ისევ ჩაალაგებდა სათითაოდ. უსახელო ტელეფონის ნომერს დიდხანს, დიდხანს დასჩერებოდა და იხსენებოდა, ვისი შეიძლება ყოფილიყო, დარეკვას კი ვეღარ ბედავდა. თუ წნევა შეაწუხებდა, ან თავს შეუძლოდ იგრძნობდა, გულმოსული იტყოდა, როცა აღარ ვიქნები, ყველაფერი გადაყარეთო.
ბავშვობაში ვერ წარმომედგინა „აღარ ყოფნაში“ რა იგულისხმებოდა, არც მჯეროდა რომ კარადას ბებიაჩემის გარეშე შეეძლო არსებობა და გულუბრყვილოდ უფრო იმ აზრს ვუშვებდი გონებაში, რომ ანგელოზები ცაში ააფრენდნენ მასთან ერთად.
მერე გამახსენდა ჩემი თავი და ის სიცარიელე, რომელიც სახლში მას შემდეგ შემოვიდა, როცა აღარც ბებია იყო, და აღარც მისი საყვარელი შავი კარადა.
ცხრა წლისა უფრო მარტოდ ვგრძნობდი თავს–მეთქი, გამიელვა აზრმა, როცა ის ჩავიდა და ჩემ ანარეკლს მოვკარი თვალი, მაშინ საკუთარი მეებისგანაც მარტოობის განცდა განგვასხვავებს, ვფიქრობდი კიდევ უფრო მოწყენილი, მანამ სანამ ფეხმძიმე გოგონა არ ჩამოჯდა ჩემ წინ, ხელში რაღაც პატარა წიგნი ეჭირა და კითხულობდა, დრო და დრო ეღიმებოდა, მეორეთი ლამაზად გამობერილ მუცელს ეფერებოდა.
არა, მაშინ ნამდვილად არ ვყოფილვართ მარტონი.
როცა ნაცნობმა ხმამ ფსევდოინგლისური აქცენტით გვაცნობა, ბოლო გაჩერებააო, გამახსენდა, რომ ბებიაჩემი ცოცხალია, და მისი შავი კარადაც ადგილზეა.
რა იყო ეს, მომავალთან შეხვედრა თუ გაცნობიერებული შიშის ქვეშ ყოფნის შედეგი, არ ვიცი. მაგრამ ზოგჯერ სასარგებლოც კია, რომ მიხვდე, უმეტესად, მარტონი არასდროს ვართ და არც ისე ძალიან განსხვავდებით ერთმანეთისგან.
ყოველ შემთხვევაში მარტოობის განცდით.
ან იქნებ ვცდები კიდეც.
მოკლედ, არაა აუცილებელი, ყოველთვის დაეთანხმო საკუთარ თავს.
თქვენ რას ფიქრობთ?
LIT+ART Blog 
დატოვე კომენტარი